Vroeger woonde daar Bouke Eenoor. Dat was natuurlijk een scheldnaam, omdat die man maar één oor had. De Noordwoldigers weten dat nog wel. Mooie herinnering."

De gedichten komen vanzelf en Antje zet ze graag op papier. Dat heeft al geresulteerd in 2 boekjes: “Blauwe Regen” en “Ik tel de dagen”. (Klik op de titel wanneer u een van deze boekjes a €13,95 bestellen wilt.)

Antje deelt om de week een gedicht met ons hier in het nieuws. Wilt u ook de voorgaande gedichten nog zien ga dan via het menu ‘Extra’ naar ‘Columns’ en klik daar op Antje’s foto.

Weet je nog…….?
Weet je nog, ons eerste huis?
Het was verklaard, als onbewoonbaar,
Het was er ook beslist niet pluis,
Wij deden onze zin, al mochten we er eigenlijk niet in.

Het wemelde er van de muizen,
En op zolder zat een rat.
De mensen schudden wel hun hoofd,
Maar ja, wat hinderde ons dat.

We pakten heel hard aan.
De muizen hebben we gevangen,
De rat werd door de hond gepakt.
Bang was ik niet, we waren immers saam.

Weet je nog, dat voorjaar?
We kregen onze eerste zoon.
We huilden van geluk,
Ons leven kon niet stuk.

Het was er toch zo heerlijk,
Ik denk dat steeds maar weer.
Er groeiden zomaar grote bossen narcissen,
Als een kind, zette ik ze overal neer.

Ik vraag je: “Weet je nog?”
Dit was wel zestig jaar geleên,
Je kunt het toch niet weten,
Lang reeds ging je van me heen.

Het zijn alleen herinneringen,
Het zijn er ook zoveel…..
Ze hebben alleen waarde,
Als ik ze samen met jou deel.

Antje